แก้ว

เป็นเวลายี่สิบสองนาฬิกาตรง

และดูเหมือนเวลาจะหยุดนิ่งอยู่เพียงเท่านั้น

 

 

 

 

 

ฉันโอบร่างของเธอไว้แนบอก

น้ำตาที่ซึม และร่างที่สั่นสะท้านโอบรัดร่างที่นิ่งสนิทของเธอ

 

 

 

 

 

หยดน้ำแห่งความเสียใจจากดวงตา

ไหลอาบใบหน้า ทุกหย่อมขุมขนที่เม็ดน้ำเคลื่อนไป กรีดลึกลงไปในหัวใจของฉัน

ทำไมถึงช่วยเธอไม่ได้

 

 

 

 

 

 

ทั้งๆ ที่เห็นว่าเธอไม่สบาย

เธอเซื่องซึม และเหม่อลอย

ข้ออ้างว่าไม่มีเวลา

 

ใช้ไม่ได้กับตอนที่เธอจากไปแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

ชายในชุดขาว

ส่ายหน้า

เขาบอกว่าอวัยวะภายในของเธอถูกทำลายจนหมด

ฉันไม่เคยคิดว่ามันจะร้ายแรงถึงเพียงนี้

 

 

 

 

 

เป็นเพราะความไม่เอาใจใส่ของฉัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไส้ถ่านถึงได้ทะลักท่วมไส้นาฬิกาที่รัก

 และเธอได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อย่ามองข้ามการเปลี่ยนถ่านนาฬิกา