แก้ว

เช้าวันหนึ่ง...
อากาศเย็นสบาย
มีก้อนเมฆลอยบนฟ้า

คนคนหนึ่ง
หยิบพู่กันขึ้นมา
แล้วตั้งต้นระบายสี

... 

สีชมพูอ่อนฉาบเคลื่อบสีขาวของกระดาษจนแดงระเรื่อ
ปาดสีทับอีกครั้ง เธอก็ดูสดใสขึ้นเรื่อยๆ

สีม่วงชอบลวนลามสีชมพู เลยต้องผสมน้ำน้อยๆ
ไม่ให้มีกำลังพลไปบุกใครได้

สีน้ำเงินจางๆ ที่ละลายน้ำน่ารักทีเดียว ไม่ไปยุ่มย่ามกับคใร

สีดำทำตัวน่าเกลียดที่สุด มักจะระรานคนอื่นไปทั่ว เลยเอาไว้ลงทีหลัง

 ...

 สีน้ำ สีน้ำ ... เธออยู่ในหลอด
อึดอัดกันบ้างไหม

ฉันก็ไม่ชอบความคับแคบ ก็เลยพอจะเข้าใจ
จึงเปิดฝาให้เธอออกมาเดินเล่น

ละลาย ละลาย ... เธอละลายน้ำ
สนุกกันใช่ไหม

ระหว่างที่เธอกำลังเพลิดเพลินใจ
ฉันก็แอบปาดเธอใส่พู่กันแล้วตวัดลงบนกระดาษ


...

แห้งผาก แห้งผาก ... เธอแห้งติดกระดาษ
ไม่ตลกเลยใช่ไหม

ขอโทษด้วยที่หลอกให้เล่นไป
จริงๆ แล้วฉันตั้งใจเอาเธอมาระบาย

...

ยิ้ม ยิ้ม ... เธอยิ้มให้ฉัน

รอยยิ้มที่อบอุ่นและน่ารักของเธอ
เธอที่สร้างขึ้นมาจากสีน้ำ

ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็อยากมีผมสีน้ำตาลอ่อนยาวสลวยเหมือนเธอจัง
แถมยังได้นั่งยิ้มทั้งวันอีกด้วย

...

เธอได้ยินฉันรึเปล่าเนี่ย...

...

อย่าเอาแต่ยิ้มสิ

 ...

นี่ ...

...

โถ่..........................

ฉันชอบรอยยิ้ม
ชอบเด็กๆ ที่กำลังยิ้ม
ผู้ใหญ่ที่กำลังยิ้มก็น่ารักเหมือนกันนะ

ตุ๊กแก หรือตะขาบที่กำลังยิ้มก็น่าจะ่น่าเอ็นดูอยู่บ้าง
แต่มันคงไม่ยิ้มกันหรอกนะ

...

รอยยิ้มไม่ใช่อะไรที่ทำกันได้ง่ายๆ
ไม่ใช่ปลากระป๋อง หรือสูตร หน้าหน้า หลังหลัง ซ้ายขวา  ซีเลคสตาร์ท
ไม่ใช่ว่านับหนึ่งสอง ชีสสส แล้วก็จะยิ้มได้

เคยยิ้ม... แบบที่มาจากหัวใจรึเปล่า...

ยิ้มกริ่ม จนกลั้นยิ้มไม่อยู่...

...

ยิ้มเวลานึกถึงเรื่องตลกๆ หรือเรื่องบ้าๆ บอๆ ในชีวิต
ยิ้มเวลานึกถึงช่วงเวลาดีๆ กับเพื่อนฝูง หรือใครบางคนที่พิเศษ
ยิ้มกว้างซะจน...

คนอื่นอาจจะคิดว่าเราบ้า...

แต่...
คนที่กำลังยิ้ม... อย่างน้อยก็แสดงว่ามีความสุข
และยังน่ากลัวน้อยกว่าคนที่กำลังนั่งเฉยๆ อย่างเฉื่อยชาและตายด้านล่ะนะ

นะ... นะ ....

ยิ้มกันเถอะๆๆ

 ในช่วงเวลาอย่างนี้ ไม่มีอะไรจะดีกว่ายิ้มอีกแล้ว

ยิ้มให้แก้วก็ได้นะ...

แก้วน้ำแถวๆ นั้นแหละ  อิอิ