แก้ว

เด็กหญิง  นั่งมอง  ท้องฟ้า
เมฆน้อย  ลอยมา  ยามสาย
ถูกลม    พัดมา     ต้องกาย
เด็กน้อย นอนหงาย ตากลม

ดวงตา   ดำขลับ  จับจ้อง
นกร้อง  เล่นร่อน  สุขสม
โฉบเฉี่ยว ฉวัดเฉวียน ตากลม
วนเวียน  วงกลม  วุ่นวาย

รอยยิ้ม  น้อยน้อย  ปรากฎ
สวยสด  งดงาม  เฉิดฉาย
ฟันขาว  ยิงกระหน่ำ ทำลาย
กำแพง  ในใจ     ของผู้คน

ซึ่งมองเด็กหญิงด้วยความเศร้า
รวดร้าวด้วยเรื่องราวและเหตุผล
ด้วยกรงแกร่งแห่งชีวิตที่มืดมน
ซึ่งกักขังเด็กบางคนมานมนาน

ด้วยเราต่างล้วนเคยเป็นเด็ก
เคยตัวเล็กยิ้มรับเพลงขับขาน
รับท้องฟ้ารับหมู่เมฆใส่วิญญาณ
ในวันวารแสนนานที่ลืมเลือน

...

...

...

...

เด็กหญิงได้เติบโตไปตามวัย
เป็นผู้ใหญ่ในเมืองใหญ่อันสับสน
ซึ่งมากมายก่ายกองด้วยผู้คน
กระเสือกกระสนด้นดั้นแข่งกันไป

เธอเดินผ่านสวนสวยอย่างอ่อนล้า
ดวงตาสวยเคยกลมโตเสื่อมสลาย
กลายเป็นแป้งพอกพูนใบหน้าลาย
แฝงด้วยความทุกข์กายระทมใจ

... 

เธอมองดูเก้าอี้ไม้ที่โทรมทรุด
ที่ซึ่งเคยนอนดูฟ้าสีใส
มีเด็กหญิงตากลมเหม่อมองไป
ยังท้องฟ้าแสนไกลแล้วแย้ม... ยิ้ม

(ย้ิอนกลับไปอ่านใหม่ กี่รอบก็ได้  เรื่องราวจะยังคงดำเนินไปเช่นนั้น)