แก้ว

   เรื่องราวทุกประการในโลกใบนี้ ล้วนเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว 

เพียงชั่วพริบตาเดียว รถเก๋งคันงามก็จากไป

ทิ้งไว้เพียงฝุ่นควันที่คละคลุ้งหน้าโรงเรียนประถมศึกษาแห่งหนึ่ง  

 

  พอฝุ่นจาง

ผู้คนกลับพบเห็นร่างของเด็ก  ป. ๓ คนหนึ่งนอนแน่นิ่งจมกองเลือด    

พิชัยถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลทันที ในเบื้องต้นคุณหมอแจ้งกับคุณครูว่าต้องทำการผ่าตัดด่วน

เนื่องจากมีเลือดไหลในสมองหลายจุด อัตราความเสี่ยงสูงจนน่าตกใจ  

ยายของพิชัยมาถึงโรงพยาบาลในไม่กี่นาทีนับจากเกิดเหตุ ด้วยเพราะยายขายของอยู่ที่ตลาดข้างๆ โรงพยาบาลนี่เอง

หลายชั่วโมงของการรอคอย คุณหมอเดินออกมาด้วยสีหน้าฉงน พลางกล่าวกับคุณยายว่า

“หลานของคุณยายรอดชีวิตนะครับ แต่ผมไม่แน่ใจเรื่องความทรงจำของเขานัก”  

แล้วเรื่องราวแสนพิสดารของพิชัยก็เริ่มขึ้นจากอุบัติเหตุโดยคนขับรถเฮงซวยคนหนึ่ง

  พิชัยในวัยสามสิบห้าจ้องมองเด็กๆ ที่กำลังเดินทางกลับจากโรงเรียน ใบหน้าของพวกเขาดูมีความสุข

บ้างก็กำลังง่วนกับการพูดคุยกับใครผ่านโทรศัพท์มือถือ  เขาเองก็มีโทรศัพท์มือถือ แต่ที่ไม่มีคือคนที่จะพูดคุยด้วย   

หลังจากที่เขาถูกรถชนเมื่อยี่สิบหกปีก่อน  สมองของเขาถูกกระทบกระแทกอย่างรุนแรง ซึ่งโดยหลักการแล้ว

สมองเขาน่าจะตายในไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้น   หมอผ่าตัดหนึ่งเดียวในโรงพยาบาลขณะนั้นป่วยจนไม่สามารถผ่าตัดได้

แต่ด้วยความรีบด่วนท่านจึงต้องลงมาช่วยชีวิตเด็กผู้ชายคนหนึ่งซึ่งโอกาสรอดแทบจะเป็นศูนย์ ทั้งๆ ที่มือนั่นสั่นเทา   

แล้วปาฏิหาริย์ก็บังเกิด พิชัยรอดตายมาอย่างอัศจรรย์  และนับแต่นั้น สมองเขาก็ถูกเชื่อมต่อเข้ากับอินเตอร์เน็ต  

พิชัยกลับมาเรียนได้อีกครั้งในไม่กี่สัปดาห์ แม้จะต้องใส่เฝือกที่ขาอยู่ก็ตาม  คุณครูสอนประวัติศาสตร์ และวิทยาศาสตร์

ต้องตกตะลึงเมื่อพิชัยซึ่งเคยเป็นเด็กที่เกลียดวิชานี้สามารถตอบทุกคำถามได้ แม้กระทั่งคำถามลึกล้ำพิสดารที่คุณครูก็ไม่รู้ 

พิชัยบอกกับครูว่าเพียงเขานึกถึงตัวอักษรภาษาอังกฤษชุดหนึ่งเขาก็จะรู้คำถามของทุกสิ่ง   “Google”     แต่ก็ไม่มีใครเชื่อเขา

จนกระทั่งเขาเข้าเมืองเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัย  ด้วยความแรงของสัญญาณอินเตอร์เน็ตไร้สายในบริเวณนั้น

เขาสามารถเข้าถึงทุกหย่อมหญ้าของข้อมูลในโลกไซเบอร์ และทำคะแนนสอบได้เต็มทุกวิชา ยกเว้นวิชาสังคมศึกษา

เนื่องจากข้อมูลที่เขาไปหามานั้นพิมพ์ผิด

 

   เขาเรียนในมหาวิทยาลัยอยู่ได้ไม่ครบเทอมก็ลาออก เพราะในทันทีที่เขาเข้าเรียน เขาก็จะรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง

บางครั้งก็มากกว่าอาจารย์ผู้สอนเสียอีก  เขาเริ่มปวดหัวเนื่องจากการประมวลผลที่มากเกินไป 

ซึ่งในที่สุดเขาถึงกับทำให้เซิฟเวอร์ของ Google ล่มไปหลายวัน  

 

ในไม่ช้า นักจารกรรมคอมพิวเตอร์ฝีมือดีหลายคนก็ตามเขาจนเจอ 

พวกเขาต้องประหลาดใจที่อุปกรณ์ที่ใช้เจาะระบบของเว็บไซต์นั้น ไม่ใช่เครื่องคอมพิวเตอร์สมรรถนะสูงอย่างที่คาดไว้

หากแต่เป็นมนุษย์คนหนึ่งซึ่งเชื่อมต่อกับฐานข้อมูลในระบบดิจิตอลด้วยคลื่นประหลาดที่ไม่เคยมีคนพบเห็น 

จากนั้นไม่นานเขาก็ถูกพาตัวไปยังอเมริกา ทำงานให้กองทัพอยู่นานหลายปี 

 

ทุกๆ วันที่เขาตื่นมา

เขาจะทำการตรวจตราความคิดของเขาซึ่งเชื่อมต่อกับฐานข้อมูลลับของกระทรวงกลาโหม คอยตรวจตราดูแลความปลอดภัยไม่ให้เกิดการจารกรรมขึ้น ซึ่งหากเขาพบเห็นใครแอบเล็ดลอดเข้ามาล่ะก็

เขาก็สามารถระบุตำแหน่งของจอมวายร้ายได้ในทันที  

 

แต่เขาก็พบว่าในทุกๆ วันที่เขาเชื่อมตัวเองเข้ากับระบบนั้น เซลล์สมองของเขาก็ค่อยๆ เสื่อมลงไปทุกทีๆ

ความเป็นมนุษย์ของเขาหดหายไปทีละน้อย  พิชัยเริ่มไม่เข้าใจมุกตลก ขนาดดูหนังที่ตลกจนคนดูหัวเราะลั่นทั้งโรง

เขาก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกตลกนั้น จนบางทีต้องใช้เวลาเป็นอาทิตย์ก่อนจะเข้าใจแล้วระเบิดหัวเราะออกมาในเวลาทำงาน  เขาเริ่มตายด้าน และเหม่อลอย  ในที่สุดเขาก็เริ่มทำงานเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกโปรแกรมมาให้ทำงานตามเงื่อนไขที่กำหนดไว้    ในวันที่คณะกรรมการความปลอดภัยบอกว่าจะเป็นวันสุดท้ายของการทำงานนั้น  เขาไม่ได้รู้สึกผิดหวัง เสียใจ หรือยินดี เขาแทบไม่เข้าใจแล้วด้วยซ้ำว่าการจ้างงาน หรือเงินเดือนคืออะไร  เขานั่งรอเวลาที่จะมีคนมาพาเขาออกไปจากที่นี่

 

                “สวัสดีค่ะ คุณพิชัย”  เสียงหนึ่งแว่วมาจากประตูห้อง

เขาไม่ได้ตอบว่าอะไร เพียงแต่พยักหน้าเท่านั้น

                “คุณแน่ใจหรือคะ ว่าฉันจะไม่เป็นอย่างเขา”

                “ไม่แน่นอนครับ ผลการวิจับบอกว่ายาที่คุณกินเข้าไปจะช่วยรักษาเซลล์สมองให้อยู่ในสภาพเดิมเหมือนคนทั่วไป”

 

พิชัยไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน  หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ หน้าแดง และมีเหงื่อออกที่มือ เขาสงสัยเหลือเกินว่านี่คืออะไรกันแน่

 

                “คุณพิชชาจะมาทำหน้าที่แทนครับ เธอเป็นร่างโคลนของคุณ”

                “ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

 

ในที่สุดเขาก็พูดออกมา เจ้าหน้าที่ที่มาด้วยกันประหลาดใจที่เห็นเขาพูดแต่ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร

เพียงแต่ทำตามหน้าที่ไปเท่านั้น  พิชัยถูกนำตัวไปล้างข้อมูลออกจากสมองจนสะอาดเอี่ยม 

เดิมกองทัพตั้งใจจะทำลายเขาทิ้งเสีย แต่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งขอตัวเขาไปเพื่อทำการวิจัย

 

  พิชัยละสายตาออกจากกระจกเงาใส เขาตัดสินใจจะกลับไปอเมริกาอีกครั้ง

หลังจากหลายปีของความวุ่นวายทำให้เขาคิดอะไรได้หลายอย่าง เซลล์สมองของเขาเริ่มกลับมาใช้การได้ดี

หลังจากยายของเขาเสียไปเมื่อเดือนก่อน ภาพยายในชุดสีแดงหม่นตัดกับผมสีขาวจ้องมองดูเขาอย่างหดหู่ยังติดตรึงในมโนภาพ  เขาจำยายของตัวเองไม่ได้กระทั่งจนวินาทีสุดท้าย เขาค้นหาข้อมูลทั่วทั้งโลก แต่ไม่พบข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้เลย 

 

 

 จนเมื่อน้ำตาของยายไหลออกมา และร่างของยายนิ่งสงบ   เพลงกล่อมเด็ก

และรสชาติของขนมจีนของยายก็ถาโถมเข้ามาภายในจิตใจของพิชัย  

ความทรงจำทั้งหมดหวนคืนกลับมาผ่านกาลเวลาแสนยาวนาน    เขาทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้นุ่ม

ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา   ดูเหมือนความเศร้าโศก

และอารมณ์ทั้งหลายในช่วงเวลาหลายปีที่เขาทำงานเป็นหุ่นยนต์ จะพร้อมใจกันหักด่านออกมาพบเขาในตอนนี้ 

เขาซาบซึ้งในความเจ็บปวดจนบอกไม่ถูกว่าความรู้สึกของการมีความรู้สักนั้นมันตื้นตัน หรือทรมานกันแน่

 

 

 

 

 

 

 

 

 พิชัยต่อเครื่องบินที่ญี่ปุ่น เตรียมมุ่งหน้าตรงไปยังอเมริกา 

ก่อนหน้านี้เขาได้ติดต่อฝ่ายความมั่นคงไว้แล้วว่าเขาจะกลับไปที่ที่เขาเคยทำงาน

พิชัยต้องการพบกับหญิงสาวที่เขาเคยพบเห็นเพียงวูบหนึ่งเหมือนในความฝัน

ซึ่งก็กลายเป็นว่าเขาแทบจะพบเธอทุกคืนในความฝัน    เขาพยายามค้นหาความหมายของคำว่า “ความรัก” ทั้งวัน

แต่ก็ไม่เข้าใจถึงความหมายของมันอยู่ดี มีหลายคนนิยามความรักเป็นข้อความที่เขาไม่เข้าใจ

ซึ่งพวกเขาเรียกข้อความอ่านยากนี้ว่าบทกวี  เขาคิดว่าที่เขาไม่เข้าใจอาจเป็นเพราะว่าสมองของเขายังกลับมาไม่เป็นปกติเหมือนเดิม ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์     

 

                พิชชา#๔๑ นั่งเหม่อลอยอยู่ภายในออฟฟิสเย็นฉ่ำ เธอได้ยินเสียงหนึ่งจากประตูแต่ก็ไม่ได้หันไป 

เข้าหน้าที่ระดับสูงที่มาด้วยกันบอกพิชัยว่าฐานข้อมูลของกองทัพใหญ่ขึ้นมาก  กองทัพจึงต้องฉีดยา

และแฮกเข้าไปควบคุมการทำงานของเธอมากขึ้น ซึ่งนั่นก็ทำให้อายุการใช้งานน้อยตามลงไปเช่นกัน

 

                 “ คุณพูดเหมือนเราไม่ใช่คน ? ”

 

                “ ฮ่า คุณกลับมามีความรู้สึกเหมือนมนุษย์ได้จริงๆ ด้วยหรือนี่    คุณพิชัยรู้ไหม  คนที่ตายด้านน่ะไม่ใช่คุณ หรือเธอที่นั่งอยู่ตรงนั้นหรอก  มันคือพวกผม  เราถูกฝึกให้เฉยชา และตายด้าน บางทีเราก็ไม่สนใจว่าคนอื่นจะเป็นยังไง”

 

                “เหมือนคนที่ขับรถชนผมเมื่อตอนเด็ก ?”

 

                “ใช่ยังไงอย่างงั้น  คนเรามักไม่เห็นคุณค่าของของตายอย่างอารมณ์ความรู้สึกหรอกคุณ  จนกว่าจะเสียมันไปถึงจะได้เห็นค่า เหมือนคุณนี่ไง”

 

                “ถ้าผมบอกว่าผมรักเธอคุณจะเชื่อผมไหม”

                “หมายความว่ายังไง ผมไม่เข้าใจ”

                “ผมเจอเธอตอนที่ผมจะออกไปจากที่นี่ เจอครั้งแรกก็รักเลย”

                “ไม่ยักรู้ว่าคุณถึงกับรู้จัก  รัก ...  แต่รักครั้งแรกของคุณคงจะเป็นรักที่ผิดหวังนะคุณพิชัย”

                “ผมเข้าใจครับ แต่ถ้าผมกลับมาเป็นแบบนี้ได้ เธอก็น่าจะไม่ต่างกันไม่ใช่หรือครับ”

 

                “มันไม่ใช่อย่างนั้นหรอกคุณพิชัย  พิชชาคนที่คุณรักน่ะ ตายไปตั้งแต่ปีที่แล้ว เมื่อตอนที่เราเพิ่มยาให้เธอจนเกินขนาด  ที่คุณเห็นนั่งอยู่นั่นคือโมเดลเครื่องรักษาความปลอดภัยรุ่นล่าสุดของเรา ซึ่งทำเลียนแบบโครงสร้างของมนุษย์ เพียงแต่ไม่มีสภาวะจิตเท่านั้น  การทำแบบนี้จะช่วยให้เราไม่ต้องทำลายชีวิตของคนอย่างพวกคุณอีก พอร่างกายเสื่อมสภาพเมื่อไหร่เราก็โยนทิ้งแล้วเอาตัวใหม่มาแทนที่ได้เลย”

 

 

 

...

 

 

 

          พิชัยเหม่อมองดูท้องฟ้ากว้าง ในหัวพลางค้นข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องใจสลาย

เขาไม่ทราบจะค้นหาอะไรมาอธิบายความรู้สึกที่เกาะกุมหัวใจนี้ 

เขาค้นเจอเรื่องราวของผู้คนมากมายที่บอกว่าใจสลาย ความผิดหวัง

ความเจ็บช้ำ

 

 

 

 

 

 

 

เขาส่งข้อความสั้นๆ ผ่านสมองและหัวใจไปยังทั่วทุกเว็บในโลก

 

 

 

 

                “พวกคุณโชคดีเหลือเกินที่มีความรู้สึก”