แก้ว

เข็มวินาทีบนหน้าปัดนาฬิกากระตุกเป็นจังหวะโดยไม่เคลื่อนตำแหน่งไปยังองศาถัดไป
แต่เวลาในโลกของความเป็นจริงยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างเนิบช้าในตอนดึกของวันอาทิตย์
นาฬิกาชีวภาพของก๊องส่งสัญญาณเตือนว่านี่เป็นเวลาสำหรับการพักผ่อนนอนหลับ

แต่ในโลกของความเป็นจริง... นี่เป็นเวลาของการทำงานอันเร่งด่วน

ก๊องกำลังเร่งร้อนเก็บรายละเอียดของโมเดลสามมิติอันยุ่งเหยิงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์
เมาส์ที่ออกอาการรวนนิดๆ เมื่อไม่กี่วันมานี้ทำให้เขาหงุดหงิดใจเป็นอันมาก เนื่องจาก
มันมักจะดิ้นออกไปจากจุดที่เขาต้องการจะคลิกอยู่บ่อยๆ

แต่นั่นไม่ใช่สาเหตุหลักที่ทำให้เขาต้องอดหลับอดนอนมาเป็นคืนที่สองติดต่อกัน
รวมถึงไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้คิ้วของเขาขมวดเป็นปมแน่น และมีเหงื่อซึมทั่วทั้งองคาพยพ
เขากำลังทำงานชิ้นสำคัญให้กับร่มเป็ด เพื่อนรักของเขาที่ขณะนี้นอนพักอยู่ที่โรงพยาบาล
เนื่องจากสะดุดร่องปูนล้มกลิ้งจนหมดสติไปบนทางเท้าเลียบถนนสายหนึ่งเมื่อวานนี้
เขาไปเยี่ยมเพื่อนซึ่งยังไม่ได้สติ พึมพำถึงอะไรที่จับใจความไม่ได้นอกจาก "ก๊อง... แก๊ง..."

เขานำมันกลับมาเปิดดูพบว่าหนึ่งในนั้นคือแผ่นก๊อปของภาพยนตร์เอวีเรื่องหนึ่งที่เขาเคยดูแล้ว
ส่วนอีกแผ่นบรรจุไฟล์วิดิโอ และรูปภาพจำนวนมากมาย มันเป็นงานที่ร่มเป็ดกำลังทำส่งอาจารย์

 

 

 

กำหนดส่งงานคือวันนี้
ตอนสายของวันนี้...

 และนาฬิกาในคอมพิวเตอร์บอกก๊องว่าเวลาของวันนี้ได้หมดไปแล้ว 45 นาที
งานของเขากำลังถูก render อย่างช้าๆ ส่วนงานของเพื่อนเขากำลังจะเสร็จสมบูรณ์ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า
แม้ว่าร่างกายของเขาจะเหนื่อยล้า แต่จิตใจของเขาแจ่มใสยิ่งนัก
เขาตีโจทย์แตก มองแนวคิดปรุโปร่ง สานงานของเพื่อนจนเสร็จได้ในเวลาไม่กี่ชั่วโมง
รอยยิ้มน้อยๆ ปรากฎขึ้นบนใบหน้าก๊องแล้ว

คอมพิวเตอร์แสดงผลว่ากำลังทำการ render ไฟล์วิดิโอชื้นที่สองแล้ว

 

ก๊องประสานมือแล้วยืดแขนขึ้นไปเหนือหัว พลางสูดลมหายใจเืฮือกใหญ่
หลังจากหอบหายใจถี่ๆ มาตั้งแต่หัวค่ำ
ตามมาด้วยเสียงครางในลำคอเบาๆ ที่แถมมากับการปล่อยลมหายใจด้วยความโล่งอก

 

 

ความสงบอยู่ได้ไม่นานนัก

 

 

เขาได้ยินเสียง

 

 

ติ๊ดด

 

 

 

ติ๊ดด

 

 

 

มันเป็นเสียงที่ดังมาจากใต้โต๊ะ พร้อมๆกับที่ไฟกระพริบของเครื่องสำรองไฟบอกเขาว่า
ไฟฟ้าในบ้านของเขาไม่เพียงพอต่อการดำรงไว้ซึ่งการทำงานของเครื่องใช้ไฟฟ้าใดๆ

ก๊องเหลือบดูเวลาที่ต้องใช้
ไม่ว่าคอมพิวเตอร์จะโกหกเขาหรือไม่ เขาหยิบเครื่องคิดเลขขึ้นมาอย่างว่องไว
คำนวนเวลาที่เครื่องสำรองไฟจะประทังคอมพิวเตอร์ที่กำลังทำงานไว้ได้หากไฟฟ้าไม่กลับมาใช้ได้ตามปกติ

"0.48 ชั่วโมง"
"คิดเป็น 28.8 นาที ตีซะว่าแค่ 28 นาที"  เขาพึมพำกับตัวเอง

เวลาที่คอมพิวเตอร์คำนวนถึงการเสร็จสิ้นของกระบวนการทั้งสองคือ  8.50 นาที และ 44.22 นาทีตามลำดับ

เขาง่วนอยู่กับการกดเครื่องคิดเลข
คำนวนเวลาหลังจากปิดคอมพิวเตอร์เครื่องแรก

"เพิ่มมาอีก 0.26 ชั่วโมง คิดเป็น..."

"คิดเป็น..." 

"คิดเป็น 15.6 นาที"

 

 

"พอดีเกินไป..."

 

 

 

 

 

เขามีเวลาไม่มาก

 

ทุกวินาทีที่ผ่านไปหมายถึงพลังงานที่ร่อยหรอลงไปเรื่อยๆ
เครื่องสำรองไฟไม่มีพลังงานเพียงพอสำหรับคอมพิวเตอร์ถึงสองเครื่อง

"กู หรือมึง"  เขาคิด

 

 

 

 

 

ก๊องตัดสินใจไม่ถูก

 

 

 

 

งานของเขา ชีวิตของเขา
งานของเพื่อน มิตรภาพ

 เขานึกถึงเหตุการณ์ในอดีต สมัยเขาเรียนมัธยมกับร่มเป็ด
เสียงหัวเราะ ถ้อยคำ และเรื่องราวถาโถมเข้ามา

 

 

 

 

มือของเขายังคงใช้การได้

คอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งถูกปิดลง

 

 

 

 

 

เขาจ้องมองดูเข็มวินาทีที่กระตุกเป็นจังหวะ

 

 

ติ๊ก

 

 

ติ๊ก

 

 

ติ๊ก

 

 

แอ่วว์  แอ่วว์ แอ่วว์

เสียงโทรศัพท์สั่นดังขึ้นอย่างน่าตกใจพร้อมๆ กับวินาทีที่ 4 ของการจากไปของงานของก๊อง

"ก๊อง"   ปลายสายพูด

"หือ"

"ดีวีดีไอ่เป็ดอยู่ที่มึงป๊ะ"

"ไม่ เอ้ย... ใช่ๆ"

"แผ่นงานมันอ่ะ เป็น RW มึงช่วยฟอร์เมตแล้วก๊อปหนังให้กูด้วยนะ"

"ตายห่ะ"

"อะไร"

"งานมันเสร็จแล้วเหรอ"   ก๊องสะดุ้ง

"มันดรอปแล้วไงมึงไม่รู้เหรอ ดูคะแนนกลางภาคมันดิ"

 

 

ก๊องไม่แน่ใจว่าปลายสายพูดอะไรต่อจากนั้น

 

 

 

 

 

 

 

เขาเดินไปเอาง่ามนิ้วหัวแม่เท้าคีบสายไฟแล้วกระตุกออก
คอมพิวเตอร์อีกเครื่องดับลง

 

 

 

ในความเงียบของราตรี

เขาได้ยินเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไร

กับเสียงเข็มวินาที

 

 

 

ติ๊ก

 

 

ติ๊ก

 

 

ติ๊ก

 

 

 

ติ๊ก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทั้งห้องพลันสว่าง

 

 

"ไฟมาแ้ล้วววว"  

คนข้างบ้านตะโกนอย่างลิงโลด

 

 

 

edit @ 2 Apr 2009 14:25:29 by แก้ว