5 วินาที (ตอนจบ)

posted on 02 Apr 2009 14:34 by kaaeww in poetries

ฝนโปรยปรายร่วงพรำเป็นระลอกริ้วเหมือนคลื่นที่ปั่นป่วนกลางมหาสมุทร
เม็ดฝนหล่นกระทบดินไม่เป็นระเบียบด้วยทิศทางลมที่แปรปรวน
บางเม็ดรวมกับอีกเม็ด บ้างแยกออกจากกัน และอีกหลายความเคลื่อนไหวนอกหน้าต่างนั่น

 ไม่ว่าจะเป็นไปอย่างไร รายละเอียดจะแตกต่างกันแค่ไหน
มันก็คือฝนตก

สภาพอากาศมืดครึ้ม ที่ไม่ได้นำมาแต่เพียงบรรยากาศที่หม่นมัว
ความเศร้า เหงา ซึม ก็เหมือนจะถูกสายฝนชะล้างร่วงหล่นลงมาจากที่ใดที่หนึ่งบนฟ้ากว้าง
และวันนี้มันต่างละลายมาสะสมกันเป็นอารมณ์รันทดของหญิงสาวคนหนึ่ง

 

 

 

พิมจ้องมองดวงตาดำขลับของเธอที่สะท้อนมาจากกระจกเงาบานใหญ่เบื้องหน้า
เป็นหญิงสาวหน้าตาสะอาดสะอ้าน แม้ไม่สะสวยนัก แต่ก็ดูมีเสน่ห์ในบางมุม
เรือนผมยุ่งเหยิงสีดำกลืนไปกับฉากหลังที่เป็นความมืดสลัวของห้องพัก
ภายใต้คิ้วโก่งคือดวงตาคู่สวย

เป็นดวงตาของคนที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

 

 

เธอไม่รู้ อะไรทำให้เธอร้องไห้
เธอไม่แน่ใจ ควรทำอะไรต่อไป
เธอรู้สึก เหมือนทุกอย่างรอบตัวเธอล้วนเป็นสาเหตุของความเศร้าระทมนี้

เมื่อ 4 ชั่วโมงก่อน
พิมนั่งอยู่บนแท็กซี่ มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลแห่งหนึ่งพร้อมกับเพื่อนอีก 3 คน
หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ ในสมองคิดถึงแต่ภาพเพื่อนของเธอซึ่งขณะนี้อยู่ในห้วงนิทรา
ร่มรษ เพื่อนของเธอถูกรถสองแถวคันหนึ่งเฉี่ยวจักรยานเสียหลักล้มลงบนถนนที่เทียบทางเท้าสายหนึ่ง
ศีรษะของร่มรษกระแทกเข้ากับเสาไฟอย่างจัง ทำให้หมดสติไปนานหลายชั่วโมง
แม้หมอจะยืนยันว่าอาการเพื่อนของเธอพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่เธอก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้

แต่นั่นก็ไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้เธอร้องไห้หนักปานนี้
ทั้งยังไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้เธอจมดิ่งกับความคิดสับสน เหงื่อโทรมทั้งสรรพางค์

เธอกับร่มรษมีปากเสียง และไม่คุยกันมานานเกือบสัปดาห์
เธอรู้ตัวลึกๆ ว่าจริงๆ มันไม่ใช่ความผิดของร่มรษ เธอก็มีส่วนด้วยเช่นกัน

 

 

เธออยากเอ่ยคำว่าขอโทษ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฝนยังคงพร่างพรำ
ภาพข้างนอกนั้นพร่ามัว ไม่ใช่เพราะฝน
แต่เป็นเพราะของเหลวใสๆ ที่คลอเบ้าตาของพิม

 

สายตามองโคมไฟบนเพดาน
แต่มิได้สำนึกซึ่งภาพตรงหน้า เธอนึกหน้าเพื่อนของเธอ
เรื่องราว ถ้อยคำ อารมณ์จากอดีตถาโถมเข้ามาหาเธอ
เธอนึกสงสัย ที่ผ่านมาเธอพยายามทำดีกับทุกคน  ปรับตัว เปลี่ยนแปลงหลายๆ สิ่ง
เธอเก็บกลั้นความโกรธ ฝืนรั้งความยินดี เพื่อให้คนอื่นมีความสุขเมื่ออยู่กับเธอ
หรือเพื่อให้ตัวเองมีความสุขที่ใครๆ ต่างมองว่าเธอเป็นคนดีกันแน่

"ตัวตนของฉันเป็นยังไงนะ"  พิมพูดกับใครซักคนในอากาศ
"ฉันเสแสร้ง...ทำตัวดีหรอกเหรอ"

คำพูดของเธอ... ทิ่มแทงตัวเอง
น้ำตาเริ่มไหลรินอีกเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่ทราบ
หยดน้ำใสไหลไปตามแนวที่ถูกริเริ่มเอาไว้โดยหยดก่อนๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โทรศัพท์ดังขึ้น เป็นเสียงทักทายของร่มรษ
"พิมรับโทรศัพท์โหน่ยยย"

เธอลุกขึ้นรับโทรศัพท์อย่างงวยเงีย
"พิม... นี่อ้อมนะ"
"อื้อ"
"พิม..."  ปลายสายเว้นช่วงยาว

 

"อะไำรอ้อม" 

 

"รษไปแล้วพิม"

 

 

 

 

 

ดวงตาเธอเบิกโพลง เหงื่อไหล่ท่วมใบหน้า
พิมเสือกตัวขึ้น พบว่าห้องของเธอร้อนอับ เนื่องจากไฟฟ้าดับ
อาจเพราะลมกระโชกแรง

เวลานี้ใจเธอร้อนรนรุนแรงกว่าลมข้างนอกเสียอีก

เสียงโทรศัพท์ที่ปลุกเธอพยายามบอกว่าโทรศัพท์ของเธออยู่ตรงไหน
พิมพบมันตกอยู่ที่พื้นข้างเตียง หลังสิ้นเสียงเรียกของโทรศัพท์ไม่นาน

 

 

ในห้องที่เงียบสนิท
มีเพียงเสียงฝนตกแว่วจากภายนอก กับเสียงนาฬิกาบนผนัง

 

 

ต๊อก

 

 

ต๊อก

 

 

ต๊อก

 

 

ต๊อก

 

 

ต๊อก

เป็นวินาทีเดียวกับที่เธอฉวยโทรศัพท์ขึ้นมา
หน้าจอขนาด 128 x 128 พิกเซลของมันมีข้อความปรากฎบอกเธอว่า
มีใครบางคนโทรมาแต่เธอรับไม่ทัน

อ้อม miss call (1)

ใจเธอเริ่มเสีย อ้อมโทรมาทำไมกลางดึก
เธอกดโทรกลับไปยังหมายเลขที่โทรมา
หัวใจเต้นแรงเป็นจังหวะหนักหน่วง

 

 

 

 

 

"อ้อม!"    เธอพยายามพูดเสียงดัง แต่เหมือนมีบางอย่างจุกในลำคอ

"อ้อมไม่อยู่ไปซื้อของ"

"รษ..."   

"ใช่ รษพูด"

 

...

 

 

...

 

"ฮัลโหล"

 

"รษ... เรา... ขอโทษ"
พิมกลั้นน้ำตา บีบถ้อยคำออกมาอย่างยากเย็น
เสียงสะอื้่นไห้ถูกเข้ารหัส แล่นไปในรูปคลื่นไมโครเวฟ

 

"แกไม่ต้องพูดเลยพิม..."

 

 

 

 

"เรานั่นแหละต้องขอโทษ"

"ขอโทษนะพิม ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง"

เสียงอู้อี้ดังมาจากปลายสาย ประโยคสุดท้ายถูกเค้นออกมาอย่างช้าๆ
เธอไม่เห็น แต่สัมผัสได้ถึงน้ำตา

 

เป็นน้ำตาของความตื้นตัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ้อมเดินกลับมาที่ห้อง หิ้วถุงเซเว่นที่บรรจุขนมหลายห่อมาถุงหนึ่ง
เห็นรษประคองโทรศัพท์ของเธอด้วยมือสองข้าง  ใบหน้าซบลงบนแขนที่พาดเข่า นั่งขดตัวอยู่บนเตียง

อ้อมทรุดนั่งลงบนเตียงนุ่มสบายของโรงพยาบาล สัมผัสไหล่ของเพื่อนอย่างแผ่วเบา

 

 

 

 

"ดีกันแล้วใช่มั้ย"

ร่มรษได้แต่เพียงพยักหน้า

 

 

 

 


edit @ 2 Apr 2009 22:04:45 by แก้ว

Comment

Comment:

Tweet

บังเอิญผ่านมาเจอ

น่าสนใจ

ไว้จะแวะมาอ่านอีกครับ

^^