ฝนหล่นลงบนฟ้า

posted on 18 May 2009 23:59 by kaaeww
วีรยา นั่งมองก้อนเมฆลอยเอื่อยมากับลมอ่อย

เธอกำลังคาดคะเนระยะห่างที่แน่นอนระหว่างเธอกับเมฆก้อนหนึ่ง
โดยคำนวนจากมุมที่เมฆเคลื่อนห่างจากตัวตึก

ในหัวของเธอคำนวนเลขซ้ำๆ

 จริงๆ หล่อนไม่ได้กำลังคำนวนอะไรอยู่ด้วยซ้ำ
ใจหลุดลอยไปไกลกับเมฆของวันวานตั้งนานแล้ว

 

 

 

"วีรยาเอ๋ย  เธอมานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้"
เธอเอ่ยขึ้นกับตัวเอง โดยลืมสังเกตไปว่าหลายคนหันมามองเธอด้วยสายตาแปลกๆ

"เธอจะนั่งเหม่อลอยอยู่อย่างนี้ตลอดไปไม่ได้หรอกนะ"
ชายคนข้างๆ เธอเริ่มขยับตัวอย่างไม่มีเหตุผล

"ฮะ ฮะ ..."  เธอหัวเราะออกมาเป็นจังหวะกระแทกหน่วง
ชายคนนั้นลุกเดินหนีไปแล้ว

 

เมื่อวานเธอทะเลาะกับแฟนหนุ่ม
ด้วยเรื่องเป็นเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องอย่างยิ่ง
เธอบ่นว่าเขาชอบมีโลกส่วนตัวมากเกินไป ชอบพูดอยู่กับปากกา ยางลบ ดินสอของตัวเอง
มากกว่าจะเอาอกเอาใจเธอเสียอีก

จริงๆ นั่นไม่ใช่ประเด็นหรอกนะ ที่น่ารำคาญยิ่งกว่านั้นคือ เขามักจะพูดกับปากกาน้อยของเขา
แบบไม่เลือกเวลาเอาซะเลย  บางครั้งเธออายตัวแทบม้วนเมื่ออยู่ดีๆ เขาก็พูดอะไรขึ้นมา
กับดินสอของตัวเองบนรถไฟฟ้า ในชั่วโมงเร่งด่วน  เขาทำให้เธออึดอัด และหงุดหงิดได้ทุกที่เลยจริงๆ

 

 

 

"น้องหมีน้อยหิวข้าวรึยังคะ"
เด็กผู้หญิงคนหนึ่งพูดกับตุ๊กตาตัวเล็กของเธอ  ห่างไปจากที่ที่วีรยานั่งไปไม่ไกล
สายตาเธอจับจ้องไปที่เด็กหญิงอย่างสนอกสนใจ และติดตามดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
ราวกับเธอเป็นตัวละครในละครทีวี

"นั่นมันกระรอกไม่ใช่เหรอ"
เธอพูดขึ้นเสียงดังๆ  เด็กหญิงหันมามอง

"น้องกระรอกชื่อหมีน้อยค่ะ"
ริมฝีปากเล็กๆ ขยับตอบ พร้อมด้วยรอยยิ้มเป็นของแถม

 

 

 

 

 

 

วีรยาเหม่อมองสายฝน
ร่วงหล่นบนพื้นเจิ่งน้ำ ราวกับหยาดฝนตกลงบนผืนฟ้ากว้าง ในกระจกเงาบานใหญ่บนพื้นปูน

 

"ของบางอย่างก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เราเห็น"
"ใช่มั้ยวีรยา"

"อื้อ"

 

เธอสนทนากับตัวเอง

Comment

Comment:

Tweet

big smile

#1 By Waterlily on 2009-05-19 17:03