บทสนทนาของฉัน

posted on 15 Aug 2009 23:35 by kaaeww in poetries

วันเสาร์

 

ความมืดมิดดำสนิทของเงาเมฆ ถูกจันทร์กระจ่างขับไล่ไสหัวไปทันใดที่เธอโผล่พ้นหมู่เมฆออกมา
ไยจันทร์ที่นุ่มนวลปานนั้น น่าชมปานนั้นจึงได้ทำกิริยามารยาทอันหยาบคายกับเงามืดถึงเพียงนี้

เงาผิดหรือที่ปกคลุมอยู่ทั่วไป ในป่าดงพงไพร เมืองใหญ่และผืนน้ำ

"เธอจะให้ฉันไปที่ใด"

เงาถามจันทร์ผู้เลอโฉม
ผู้ซึ่งเฉิดฉายจรัศฟ้าเนิ่นนานปานตระเตรียมจะสถิตอยู่ ณ บนฟากนภานั้นตลอดไป
หากมิใช่ผู้มืดบอดด้วยตาแห่งรักย่อมไม่มองเห็นใครงามไปกว่าจันทร์ในคืนนี้

เงามืดมีรัก ทั้งตายังมืดบอด
แต่มืดสนิทด้วยแสงอุ่นละไมของดวงเดือน

 

 

"ไปยังสถานที่อันไร้ซึ่งแสงสว่าง"

จันทร์เอ่ยเอื้อนวจี เสียงนุ่มละมุนปานนี้ อ่อนโยนปานนี้
แต่ไม่ทราบว่าชำแรกแทงทะลุหัวใจส่วนใดของเงาดำได้อย่างไร
เธอไม่แม้เหลือบตามองซักแวบเดียว

 

 

 

"แต่ฝั่งโน้นฟากหนึ่ง จะให้ฉันไปถึงที่แห่งใด สุริยานั้นไซร้ยังคงแผดจ้า"

ประกายวาบแวบหนึ่งปรากฎขึ้นบนใบหน้าศศิธร
หากเธอเคยเพ่งมองพินิจจันทร์ด้วยความพิศมัยเจ้าหล่อน เธอก็คงจะเห็นใบหน้าของหล่อนเป็นแน่แท้
เงามืดบังเอิญสังเกตุเห็นประกายสดใสในดวงตาคู่สวย

แท้จริงเดือนเด่นแห่งรัตติกาลพาลหลงรักทินกรแห่งรุ่งทิวา

 

 

 

ความรักไหนเลยงดงามปานนี้

ไหนเลยโศกสลดปานนี้

ไหนเลยสว่างสไวปานนี้

ไหนเลยขมขื่นปานนี้

 

 

บุหลันตะวันโคจรพบกันแต่สุริยันไม่เคยเหลือบเห็นนิศากร
ประกายจ้าเจิดจรัศฟ้าข่มดาราและดวงเดือนผู้ซึ่งหลงรักเขาจนสุดหัวใจ
ชั่วชีวิตอาทิตย์ไม่เพียงไม่มีรักแท้ แม้บรรดาเพื่อนฝูงยังไม่รู้จักมาก่อน

แสงสว่างกระจ่างจ้า กับความเหงาสุดพรรณนาเกินบรรยาย
จันทร์ที่ฝืนอ้าตามองจนน้ำตานองไหลเป็นสาย พร้อมๆ กับที่หัวใจสลายแหลกลาญไปพร้อมแก้วตา
บรรดาลให้เงามืดอันชืดชา ถูกบีบเค้นเข่นฆ่าด้วยทรมาเพราะเห็นจันทร์ร่ำไห้

 

 

 

 

 

 

ปรากฎการณ์ประดามีอุบัติขึ้นที่ส่วนย่อยของซอกหลืบความคิดอันลึกลับของหญิงสาวผู้เศร้าระทม
ความเหงาเกาะกุมหัวใจจนหนักอึ้งแต่ไม่ได้ฉุดรั้งใจของเธอไม่ให้ล่องลอยออกไปนอกชั้นบรรยากาศ
หรืออาจเป็นอีกมิติคู่ขนานของความจริงที่เธอสร้างขึ้น

เธอคิดว่าบางทีเธออาจเป็นเหมือนจันทร์ที่พลาดหวัง แต่ไม่หรอก เธอไม่สวยซึ้งถึงเพียงนั้น
เธอบางทีอาจเป็นดวงอาทิตย์ผู้เดียวดาย  แต่ไม่สิ เธอไม่เก่งกาจ มีอำนาจขนาดนั้น
เธอบางทีอาจเป็นเพียงเงามืดที่น่าสงสาร ไร้ค่า รังแต่ทำให้ชีวิตพากันหนาวเหน็บ

"ฉันทำอะไรพลาดไปหรือเปล่า"

"ทำไมเธอถึงไม่เคยเห็นคุณค่าของสิ่งที่ฉันทำ"

"หรือแท้จริง เธอไม่เคยตระหนักถึงการมีอยู่ของฉันเลย"

 

 

"สำคัญกว่านั้น ฉันลืมเลือนเงาดำที่ไหน แห่งใดที่คอยห่วงใยฉันอยู่หรือเปล่า"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หากฉันเป็นจันทร์

ฉันจะสุภาพกับเงามืดแห่งราตรีกาลมากกว่านี้

edit @ 16 Aug 2009 00:26:37 by แก้ว

Comment

Comment:

Tweet

ฝากผ่านจันทร์กระจ่างจากฟากฟ้า
โปรดนำพาความสุขมาฝากหา
ขอค่ำนี้พาทุกข์จาก...สดชื่นมา
ให้พบพาแด่สิ่งดีมีแด่เธอ
ผ่านจากไปในวงเวียนแห่งความทุกข์
มีใจสุขผ่านใจเคียงหาหาย
พบพาแต่สิ่งดี ๆ รอบ ๆ กาย
กำลังใจพร้อมมีให้...ไม่เสื่อมคลาย

#1 By jEn'(a lOt lOst) on 2009-08-16 12:26